Arlindi kishte menduar se do të ishte vetëm një udhëtim i zakonshëm pune. Pas një dite të lodhshme, u kthye në hotel vonë dhe mori çelësin për dhomën 214.
Por sapo hapi derën, mbeti pa fjalë.
Në ballkon qëndronte një vajzë me fustan të kuq, duke parë qytetin e ndriçuar. Ajo u kthye ngadalë dhe buzëqeshi sikur ta njihte prej kohësh.
“Ah… më fal,” tha ajo duke qeshur lehtë. “Më duket se hoteli na ka dhënë të njëjtën dhomë.”
Arlindi ndjeu tensionin të rritej menjëherë. Atmosfera ishte e ngrohtë, muzika vinte lehtë nga korridori dhe shiu binte jashtë dritares. Ata nisën të flisnin, fillimisht me kujdes, pastaj gjithnjë e më afër.
Çdo minutë që kalonte e bënte më të vështirë të largohej nga ajo dhomë. Dhe kur ora kaloi mesnatën, asnjëri nuk po mendonte më për gabimin e hotelit…/Histori- AI